Vaak stel ik tijdens een intakegesprek de vraag wat koppels belangrijk vinden in de coaching. Een veelvoorkomend antwoord is: “Het moet niet te zweverig worden.” Maar wat bedoelen mensen daar eigenlijk mee?

Therapie wordt vaak als zweverig ervaren wanneer het te vaag, abstract of hoogdravend is. Het lijkt dan het tegenovergestelde van praktisch en toepasbaar. En dat is logisch: als je naar een therapeut gaat, wil je er iets aan hebben en dat er iets verandert. Hoe komt het dan dat therapie toch regelmatig als vaag wordt gezien?

Een van de redenen is dat therapie vaak zijn eigen taal creëert. Die taal is bedoeld om iets duidelijk te maken of om het grotere geheel te beschrijven. Vooral als het over gevoelens gaat, wordt het al snel ongrijpbaar — gevoelens zijn nu eenmaal niet tastbaar. Je komt dan snel terecht in clichés die zo algemeen zijn dat je er eigenlijk niets meer bij voelt.

Voorbeelden daarvan zijn zinnen als: “Je moet in je kracht staan”, “Het gaat over verbinding”, “Alles is goed zoals het is”, of “Er is alleen maar liefde.” Het klinkt misschien mooi, maar tegelijk ook als een soort utopie. De afstand tussen waar je nu bent en dat ideale beeld voelt dan groot. Je vraagt je af: Hoe dan? Het kan zelfs ontmoedigend zijn. Je krijgt het gevoel dat je het niet goed doet, of dat het onhaalbaar is.

Als je het zelf ontdekt, kan het soms ineens heel helder en duidelijk zijn. Maar als iemand anders het zo neerzet als een soort toverformule, mist het zijn context. Het heeft dan geen betekenis meer. Dit soort inzichten kun je alleen maar ervaren vanuit jezelf — kortom: vanuit je eigen context.

Dus hoe voorkom je dat therapie gaat zweven? Door aan te sluiten bij waar jij nú staat — en niet bij waar je zou moeten zijn (oké, dat klinkt misschien ook alweer wat abstract 😊). De belangrijkste vraag is: waar loop je tegenaan, en wat wil je veranderen? Centraal staat het open onderzoek, het samen verkennen. Het draait uiteindelijk om nieuwsgierigheid.

En om het toch iets ingewikkelder te maken: het gaat niet alleen om begrijpen met je hoofd. Je hoofd — je verstand — wil het probleem analyseren en oplossen. Het zoekt controle. Maar juist die controledrang zit groei vaak in de weg. Het is belangrijk om dingen te snappen, maar óók om te voelen wat het met je doet. Begrip is het begin, maar hoe zet je dan de stap naar echte verandering? Hoe vaak heb je je niet iets voorgenomen omdat je wist dat het beter is, maar lukte het toch niet? Er zit dan vaak toch iets onder — een gevoel — dat het blokkeert. Echte verandering vindt plaats vanuit een nieuwe ervaring. Die ervaring gaat vaak veel dieper dan goede voornemens.

Deze blog laat misschien ook meteen zien dat praten over therapie al snel abstract en zweverig kan worden. Uiteindelijk gaat het om doen: ontdekken, leren, groeien. Net als bij sporten — rennen, fietsen, krachttraining, etc. — heeft het geen zin om alleen maar naar trainingsschema’s te kijken. Je moet het doen, en dus … ervaren.

Als therapeut sluit ik aan bij jullie taal en behoefte. Als ik dat niet doe, kunnen jullie niet groeien. Als je het niet meer kunt volgen, heeft het geen zin en wordt het dus abstract. We lopen samen op. Maar mocht het toch gebeuren dat ik — voor jouw gevoel — ben weggezweefd: laat het vooral weten. Dan kom ik gewoon weer terug op aarde. Ik sluit aan bij jullie, niet andersom. Zo voorkomen we dat het zweverig wordt.

Het doel is namelijk dat jullie gaan zweven. 😉